بعضی شبها آدم فقط خسته نیست؛
احساس میکند از خودش عقب مانده است.
مدتها بود که ذهنم پر از رویا بود.
رویاهای بزرگ، برنامههای زیاد، هدفهایی که بارها در ذهنم ساخته بودم؛ اما واقعیت زندگیام همیشه با چیزی که در ذهنم تصور میکردم فاصله داشت.
میخواستم یاد بگیرم.
پیشرفت کنم.
زندگی بهتری بسازم.
آدم منظمتری باشم.
مهارتهای جدید یاد بگیرم و نسخه بهتری از خودم شوم.
اما حقیقت این بود که خیلی وقتها فقط فکر میکردم، بدون اینکه واقعاً قدمی بردارم.
گاهی شروع میکردم و وسط راه خسته میشدم.
گاهی انگیزه داشتم اما دیسیپلین نداشتم.
گاهی آنقدر برنامه میریختم که خودِ برنامه تبدیل به بهانهای برای شروع نکردن میشد.
و شاید سختترین بخش ماجرا این بود که آرامآرام حس میکردم دارم از رویاهای خودم دور میشوم.
تا اینکه یک روز به یک حقیقت ساده رسیدم:
«فقط رویا داشتن کافی نیست.»
رویا بدون حرکت، فقط خیال است.
بدون استمرار، فقط یک حس خوبِ موقت است.
آن روز فهمیدم که لازم نیست یک شبه زندگیام را تغییر دهم.
لازم نیست کامل باشم.
لازم نیست همیشه پرانرژی و بینقص جلو بروم.
فقط باید ادامه بدهم.
حتی آرام.
حتی با قدمهای کوچک.
«رویاباف» دقیقاً از همینجا متولد شد.
جایی برای ثبت مسیر واقعی رشد.
نه نسخهی بینقص زندگی،
بلکه تلاش واقعی برای بهتر شدن.
اینجا قرار نیست فقط درباره موفقیت حرف زده شود.
قرار است دربارهی روزهایی نوشته شود که انگیزه نداریم اما هنوز تسلیم نشدهایم.
درباره یاد گرفتن، اشتباه کردن، دوباره شروع کردن و ساختن آرامآرام یک زندگی بهتر.
در رویاباف درباره چیزهایی مینویسم که بخشی از زندگی واقعی من هستند:
– یادگیری برنامهنویسی از صفر
– تکنولوژی و ابزارهای کاربردی
– رشد فردی و برنامهریزی
– تجربهها و اشتباهات
– مسیر ساختن عادتهای بهتر
– و تلاش برای تبدیل رویاها به واقعیت
شاید هنوز به خیلی از چیزهایی که میخواهم نرسیده باشم؛
اما دیگر نمیخواهم فقط تماشاگر زندگی خودم باشم.
این تازه شروع مسیر است.
و اگر تو هم جایی میانِ رویاها و واقعیت ایستادهای،
شاید رویاباف بتواند همراه کوچکی در مسیرت باشد.